فررو: با زورف در تعریف حرفه‌ای‌گری اختلاف داشتیم

فررو که در سال ۲۰۰۳ قهرمان رولان گاروس شده بود، هفت سال با آلکاراس همکاری کرد. در این دوره، این بازیکن جوان به یکی از چهره‌های اصلی تنیس جهان تبدیل شد. حاصل این همکاری شش عنوان گرنداسلم و هشت قهرمانی مسترز ۱۰۰۰ بود و آلکاراس به صدر رنکینگ جهانی رسید.

این همکاری در دسامبر ۲۰۲۵ پایان یافت. جدایی دو طرف ابتدا پرسش‌هایی درباره آینده آلکاراس ایجاد کرد، اما او در نخستین گرنداسلم سال ۲۰۲۶ پاسخ روشنی داد و در تنیس آزاد استرالیا قهرمان شد. آلکاراس با ۲۲ سال سن، جوانترین مرد تاریخ شد که هر چهار گرنداسلم را فتح کرده است. او در این رقابت‌ها با هدایت ساموئل لوپز به هفتمین عنوان گرنداسلم دوران حرفه‌ای خود رسید.

فررو درباره شیوه کارش با آلکاراس گفت هدفش از ابتدا پیشرفت روزبه‌روز این بازیکن بوده است. به گفته او، آلکاراس هنگام آغاز همکاری تنها ۱۵ سال داشت اما استعداد و ویژگی‌های فنی چشمگیری نشان می‌داد. این مربی اسپانیایی تأکید کرد هرگز قصد نداشته بازیکن جوان را به نسخه‌ای مشابه خودش تبدیل کند و مهم‌تر از تجربه دوران بازیگری، شناخت ویژگی‌های بازیکن و کمک به شکوفایی توانایی‌های منحصربه‌فرد اوست.

تجربه فررو با الکساندر زورف متفاوت بود. او در سال ۲۰۱۷ و زمانی که زورف ۲۰ سال داشت، مدتی هدایت این تنیسور آلمانی را برعهده گرفت؛ همکاری که پس از چند ماه پایان یافت. فررو اکنون علت جدایی را برداشت یکسان نداشتن از حرفه‌ای‌گری در تنیس می‌داند و تفاوت‌های فرهنگی را نیز از عوامل شکل‌گیری اختلاف میان خود و زورف عنوان می‌کند.

فررو در این باره گفت با زورف درک مشترکی از حرفه‌ای‌گری موردنیاز برای یک تنیسور نداشتند. به گفته او، فرهنگ‌هایشان بسیار متفاوت بود؛ زورف ریشه روسی و آلمانی دارد و فررو اسپانیایی است. آنها نگاه متفاوتی به مسائل داشتند و در نهایت تصمیم گرفتند مسیرشان را جدا کنند.

این اظهارات در حالی مطرح شده که فررو درباره آلکاراس به جای انتقاد از رفتارهای شخصی او بر تلاش برای شناخت شخصیت و توانایی‌هایش تأکید کرده است. البته این به معنای نبود اختلاف میان آنها در دوران همکاری نبود. آلکاراس در مقاطعی به تفریحات خارج از زمین، از جمله سفر به ایبیزا در فاصله مسابقات رولان گاروس و ویمبلدون، علاقه نشان می‌داد و این موضوع گاهی میان او و مربی‌اش اختلاف‌نظر ایجاد می‌کرد.

با وجود انتقاد فررو از تفاوت دیدگاه‌هایش با زورف در گذشته، او عملکرد اخیر این تنیسور آلمانی را تحسین کرده است. زورف در سال ۲۰۲۶ با قهرمانی در رولان گاروس و تنیس آزاد آمریکا دو عنوان بزرگ گرنداسلم به دست آورد و به صدر رنکینگ جهانی رسید. او در فینال اوپن آمریکا بن شلتون را شکست داد و دومین عنوان گرنداسلم خود را در همان سال کسب کرد.

زورف سال‌ها تحت هدایت پدرش تمرین کرده و بخش مهمی از دوران حرفه‌ای خود را با همین تیم سپری کرده است. فررو معتقد است رسیدن این بازیکن به قله تنیس جهان نتیجه تلاش طولانی‌مدت اوست؛ هرچند به اعتقاد این مربی، روند پیشرفت زورف در مقطعی برای چند سال با نوعی رکود همراه بود.

فررو گفت موفقیت اخیر کاملاً شایسته زورف است و او مدت‌ها برای رسیدن به چنین جایگاهی تلاش کرده است. به گفته او، شاید طی سه یا چهار سال گذشته سطح بازی و روند پیشرفت زورف تا حدی متوقف شده بود اما در یک سال و نیم اخیر متوجه این مسئله شد و تلاش کرد پیشرفت کند.

فررو همچنین به شرایط رقابت‌های امسال اشاره کرد و گفت غیبت آلکاراس و یانیک سینر در مقاطعی از رقابت‌ها به زورف فرصت داد تا از شرایط موجود استفاده کند. با این حال، او معتقد است موفقیت‌های اخیر می‌تواند از نظر ذهنی به این تنیسور آلمانی کمک کند تا در ادامه با اعتماد به نفس بیشتری مقابل رقبای اصلی خود قرار بگیرد.

از نگاه فررو، رسیدن به رتبه نخست جهان به تنهایی پایان مسیر نیست. زورف اکنون باید نشان دهد می‌تواند در شرایطی که آلکاراس و سینر نیز در مسابقات حضور دارند همان سطح از عملکرد را حفظ کند و برای کسب مهم‌ترین جام‌ها با آنها رقابت کند.